یادت رفته دنبال چیزهای نزدیکتر ، چیزهای ملموس تر ،
یادت از من رفت ، رفت تا آنسوی فراموشی ، آنسوی روزهای باهم ب و د ن
یادت پرید ، مثل کبوترها ، رفت تا اوج آسمان کبود ، آنجایی که یکی بود ، .. یکی هم ، مثل من نبود ..

 
من ، حل شدم توی آبمیوه ات ، که میخوردی با او ..
می خندید با دندان های سفیدش ، که نگاه خیره ات مداااااااااام ، ماسیده میشد به آن ،
و من در آخرین لحظه های حل شدنم توی آب پرتقال ،

انعکاس آن نگاه  را چه تلخ و چه تیز ؛ م ی د ی د م ،
ندیدی ،
لگد شدم مثل یک حلزون ، در امتداد قدم زدنت ، بی پروا مثل همیشه ،
همانجایی که قدم زدیم یک بار زیر باران با هم ،
و تو آن موقع ،

چه خندیدن را خوبتر از الان بلد بودی ، وقتی که من برایت ترانه های من در آوردی می خواندم ،
له شدم ،

اما ،

حتی صدای قرچ شکستن پوسته ام را ،
تویی که زمانی صدای بال زدن پروانه ها را می شنیدی ،...  نشنیدی ،
سوختم ،
چون خاکستر سیگاری که ناباورانه لای انگشتان کشیده ات ، می سوخت

و تو ، پشت پنجره اتاق ،
دزدیده از چشم مادر ، که مبادا باز سرزده بیاید داخل و فریاد بکشد بر سرت ، می کشیدی اش و می کشتی ام ،

در لابه لای پک های عمیق ات ، که سرفه های بغض آلود نیمه شب هدیه اش بود و اشک های دود آلود ، سرانجامش

و نعش سوخته من ،

باز فردا ، مادر را از گناه دیشبت ، آگاه می کرد و باز ،
نفس های بریده و فریاد های کشیده بر هم ...

فراموشی ،

مثل خط خطی می ماند ، باید مدام خط بکشی ،

خط بکشی ،

خط بکشی ،

خط بکشی ،

خط بکشی ،

خط بکشی ،

خط بکشی ،

خط بکشی ،

خط بکشی ،

مدام و محکم ، آنقدر که برگه کاغذ با تمام سخت جانی اش پاره شود ،

پاره و سیاه ، و بعد تکه پاره ها را ریز کنی ، آنقدر ریز که چیزی نماند به اسم ب و د ن  ،

و بعد آتشش بزنی ، آنقدر که سیاه شود و سبک ، آنقدر که نسیمی با خود به آسمان ببردش ، آن بالا ها 

و

باز دوباره کاغذ بعدی و خط خطی های بعدی و ریز کردن های بعدی و آتش زدن های بعد تر ،

چه کنم ، تقصیر من نیست که کتاب با هم بودنمان اینقدر قطور است ،

و تازه ،

این گلبرگ های یاس را چه می کنی که ساده و معصوم لای برگ های کتاب خفته اند ،

مثل بچه های تازه به دنیا آمده ،
از من نخواه بسوزانمشان ،
خودت بیا ، اگر می توانی ، تازه اگر توانستی هم ، عطرشان را چه می کنی ؟! ... ،
من به خدا نمی دانم ، چطور یادت رفت !
تمام می شود همه چیز با نفس آخر ، اما ..

چقدر .. است وقتی آدم مدام نفس های آخر را می کشد و چیزی .. تمام .. نمی شود ..

پی نوشت: خـــــــــــــــــــــــــــط بکش ..